Labradorpup spoorloos in Zuid-Frankrijk

Zes dagen vermist op vakantie; angst, hoop en een zenuwslopende zoektocht eindigt in een emotioneel weerzien. Hoe Woody weer thuiskwam.

Cap d’Agde, Frankrijk – Een vakantie vol zon, zee en ontspanning veranderde voor Adelyne en Kenny uit de Bourgogne in een nachtmerrie. Hun zes maanden oude bruine Labrador Woody raakte tijdens een ochtendwandeling in Zuid-Frankrijk spoorloos. Wat volgde was een intensieve zoektocht, waaraan politie, instanties én vrijwilligers meewerkten.

Het begin van de nachtmerrie

In de vroege ochtend van dinsdag 19 augustus 2025 schrok Woody van het harde geluid van een vuilniswagen en rende weg. Een halsband met naamplaatje, een chip: alles wees erop dat hij snel gevonden zou worden. Toch bleef hij dagenlang onvindbaar.

Adelyne en Kenny zetten direct alle mogelijke middelen in:

• Gemeentepolitie en nationale politie/rijkswacht werden ingeschakeld.
• Ook de mobiele eenheid en milieubrigade werden op de hoogte gebracht.
• Dierenartsen, dierenasiels en de dierenbescherming ontvingen informatie.
• Online verspreidden ze oproepen via Facebook, chien-perdu.org en petalertglobal.com.
• Lokaal hingen ze honderd pamfletten op, zowel rondom de parken en bossen als in Cap d’Agde

De inzet was groot, maar er kwamen helaas donkere kanten naar boven: mensen die verkeerde informatie doorgaven of zelfs telefoongrapjes uithaalden.

Mijn betrokkenheid

Op donderdag 21 augustus, twee dagen na de vermissing, viel mijn oog tijdens een avondwandeling met mijn hond Daffy op een pamflet. Het verhaal van Woody liet me niet los. Ik zocht contact met het baasje (Woody was nog niet gevonden) en de volgende ochtend besloot ik, zonder aarzeling, te helpen zoeken. Vanaf het eerste WhatsApp-contact met Adelyne voelde ik een oprechte verbondenheid. Dit werd mijn missie: Woody vinden.

Zoeken in onbekende terreinen

Samen met vrienden (Angelique, Arnaud en zoon Ruben, die een week bij ons logeerden) doorzochten we in de brandende hitte de bossen rondom Cap d’Agde. We riepen, floten, rammelden met brokjes en kamden elk bosje en elke kuil uit. Maar al snel werden we door de politie uit het gebied gehaald vanwege brandgevaar.

In de namiddag probeerden we het in het bos aan de andere kant van de weg, waar Adelyne (op aanwijzing van Arnaud) een handdoek met voer neerlegde. Het idee: als Woody in de buurt is zou hij de geur herkennen en terugkeren. Ook daar leverde de zoektocht niets op.

’s Avonds schakelde Adelyne zelfs een helderziende in, die beweerde dat Woody in het bos zat waar wij in de ochtend niet mochten zoeken. Met in mijn rugzak een zaklamp, een riem, water en brokjes trokken we het aardedonkere bos in. Ook daar werd een handdoek neergelegd. Ondanks alle moed en inspanningen vonden we geen spoor van Woody. De wanhoop groeide.

Waar is Woody?

Op zaterdag 23 augustus moesten de baasjes hun vakantiepark verlaten en terug naar huis. Ze keken nog één keer bij de neergelegde handdoeken (waarvan één zelfs al door iemand was weggehaald) en sporen, maar niets wees erop dat Woody daar was geweest. Verslagen vertrokken ze. Ik beloofde contact te houden en de zoektocht voort te zetten.

Een dag later, op zondag 24 augustus, kwam er eindelijk een sprankje hoop: Woody was gezien langs de weg tussen de twee bossen. Dat betekende dat hij nog leefde en zich in hetzelfde gebied ophield. Ik greep meteen mijn rugzak, die dagen klaarstond, en samen met Arnaud gingen we opnieuw op pad. Toch bleef hij onvindbaar.

Eindelijk gevonden

Diezelfde avond, nog maar nauwelijks nadat onze vrienden huiswaarts keerden, zagen ze ineens Woody lopen. Vanaf het moment dat ze vertrokken, hielden ze de wegen en de bermen nauwlettend in de gaten en nu was het raak. Dolblij belde Angelique me. “We hebben hem gezien!” riep ze. Net buiten Cap d’Agde zat Woody in een donker bebost gebied tussen de provinciale wegen.

Mijn man en ik reden vol gas naar de plek, maar ondertussen was Ruben al in contact met Woody. Woody was zelfs zo dichtbij dat hij aan zijn hand likte, maar toen ik de auto uitsprong ging het bijna mis. Door de zenuwen begon ik te fluiten, wat natuurlijk niet handig is en zeker niet bij drukke wegen. Woody schrok en week terug. Gelukkig bleef Ruben rustig en gehurkt voor hem zitten. Met zachte stem lokte hij Woody weer naar zich toe. En toen gebeurde het wonder: Woody kwam dichterbij en liet zich door hem vangen.

De opluchting en blijdschap waren onbeschrijfelijk. Iedereen stond te trillen van geluk. We belden direct Adelyne en Kenny, die in tranen reageerden. Woody kreeg ter plekke water en brokjes, die hij in één keer opschrokte.

Een warm weerzien

Omdat de plek gevaarlijk was, namen we Woody eerst mee naar huis. Uitgeput viel hij in de auto in slaap, zijn kop en pootjes rustend op mijn been. Later brachten we hem naar familieleden in Agde, waar we warm werden onthaald door een ‘Grande Família’; Frans, Italiaans en Spaans door elkaar. Ze lieten ons niet vertrekken zonder champagne, rosé en een uitgebreid diner. Taalbarrières verdwenen, want de gezamenlijke blijdschap sprak boekdelen.

Eind goed, al goed
De volgende dag kwamen Adelyne en Kenny terug om hun pup op te halen. Adelyne vertelde mij dat Woody uitzinnig blij tegen hen op sprong. Als dank kregen we een mooi cadeau en een liefdevolle kaart. Natuurlijk maakten we nog een laatste foto als een tastbare herinnering aan deze onvergetelijke belevenis.

Wat te doen bij een vermiste hond op vakantie?

De zoektocht naar Woody laat zien wat je kunt doen als je in een onbekende omgeving een vermiste hond wilt terugvinden:

1. Schakel direct de (lokale) autoriteiten in: gemeentepolitie, nationale politie, rijkswacht & milieubrigade (in Frankrijk), Rijkswaterstaat en brandweer.
2. Informeer dierenartsen, asielen en dierenbescherming in de regio.
3. Maak gebruik van (lokale) sociale media en gespecialiseerde platforms zoals Facebook, chien-perdu.org (in Frankrijk) en petalertglobal.com.
4. Werk met geursporen: leg kleding of een handdoek van de hond neer met voer erbij.
5. Zoek samen: hulp van bewoners en vakantiegangers vergroot de kans op succes.
6. Blijf volhouden, ook als de situatie uitzichtloos lijkt, maar honden blijven vaak in de buurt van de plek waar ze vermist raakten of in eenzelfde gebied circuleren.

Gouden randje

Woody’s verhaal kreeg een gelukkig einde. Voor zijn baasjes was het een enorme opluchting en voor mij persoonlijk een memorabel avontuur dat begon met een simpel WhatsApp-bericht en eindigde in een bijzondere band. Het laat zien hoe wildvreemden samenkwamen om één doel te bereiken en hoe een pup na zes bange dagen eindelijk weer terugkeerde naar zijn familie. Een ervaring die ons altijd zal bijblijven.

Achter de schermen!

• 
• 
•